Οι θέσεις και η θέση της Καρυστιανού

ΗΜαρία Καρυστιανού ταυτίζεται με το πένθος της. Ασήκωτο, ανείπωτο, βαρύ, για όλους όσοι διαθέτουν στοιχειώδη ενσυναίσθηση, είτε έχουν παιδιά είτε όχι. Η μάνα των Τεμπών, όπως χαρακτηρίστηκε, δεν θα μπορούσε να αποχωριστεί αυτή την εικόνα, ακόμα κι αν ήθελε. Ως μάνα που έχασε το παιδί της σε μια τραγωδία, ή πιο σωστά σε ένα έγκλημα, κατεβαίνει εξάλλου στην πολιτική. Εκανε το πένθος της θυμό και τον θυμό απόφαση να αλλάξει την Ελλάδα, να επιβάλει δικαιοσύνη, τιμωρία και κάθαρση, να δικαιώσει τους αδικοχαμένους των Τεμπών, να προλάβει νέες τραγωδίες. Ανοίγοντας μέτωπο με όλο το πολιτικό σύστημα, όλους τους πολιτικούς, όλα τα κόμματα. Αυτός είναι περίπου ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα.

Με την κάθοδό της στην πολιτική, το πένθος έγινε εκ των πραγμάτων πολιτικό της πλεονέκτημα. Μπορεί να μην έχει ακόμα πρόγραμμα, αλλά έχει τη μαρτυρία του μαρτυρίου της. Κι αυτό της δίνει μια ηθική βάση να επιτίθεται με όρους πολιτικής, αλλά και ηθικής, σε όποιον πιστεύει ότι το αξίζει. Ο Ανδρουλάκης, ας πούμε, είναι ύποπτος γιατί δεν εξάντλησε όλα τα μέσα για να αποκαλυφθούν οι αιτίες της παρακολούθησής του. Ο Τσίπρας είναι ένοχος και γιατί μιλάει αριστερά και πράττει δεξιά, αλλά και γιατί φορτώνει τις ευθύνες του στους συνεργάτες του. Και κάποιοι άγνωστοι, και από δεξιά, αλλά και από αριστερά, είναι άξιοι περιφρόνησης, γιατί προσπάθησαν να την εξαγοράσουν, προσφέροντάς της ακόμα και το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Και καλώς την προσφέρει. Για πόσο είναι ένα άλλο ζήτημα. Η ευαίσθητη εικόνα της Μαρίας Καρυστιανού, που της επιτρέπει να εμφανίζεται όπως εμφανίζεται, και να αντιμετωπίζεται όπως αντιμετωπίζεται, διαβρώνεται σταθερά από την εντελώς διαφορετική εικόνα της πολιτικού και αυριανής αρχηγού κόμματος. Εκεί μετράει ήδη απώλειες και θα μετρήσει ακόμα περισσότερες όχι μόνο γιατί οι αντίπαλοί της θα την πολεμήσουν, όπως αφήνει να εννοηθεί. Αλλά γιατί οι θέσεις της θα υπονομεύουν σταθερά τη θέση της...