Μετά το Ιράν τι;

αζικός βομβαρδισμός των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν, των κέντρων λήψης αποφάσεων αλλά και των υποδομών που διασφαλίζουν την αποτρεπτική εμβέλεια της χώρας και, τέλος, αερομεταφορά ειδικών δυνάμεων του αμερικανικού στρατού που θα καταστρέψουν ό,τι έχει απομείνει.

Ολα τα παραπάνω αθροιστικά στην καλύτερη περίπτωση για τις ΗΠΑ θα οδηγήσουν σε ανατροπή καθεστώτος στην Τεχεράνη και στη χειρότερη σε ανεξέλεγκτο ντόμινο αποσταθεροποίησης και πολυδιάσπασης εντός και εκτός συνόρων.

Το παραπάνω σκηνικό θέτει το εύλογο ερώτημα τι χώρος και τι πεδίο δράσης απομένει για την Τουρκία μετά τη διάλυση της σιιτικής συμμαχίας, μια δυναμική που πυροδοτήθηκε με την ανατροπή του Ασαντ στις αρχές Δεκεμβρίου του 2024.

Η πρόσφατη συνάντηση του Ερντογάν με τον Σίσι και η επικείμενη συνάντηση του Τούρκου ηγέτη με τον διάδοχο του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι οι τρεις χώρες ξαναπιάνουν το νήμα τής μεταξύ τους προσέγγισης που είχε καταγραφεί στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2023 στη σύνοδο κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου και της Ισλαμικής Διάσκεψης στο Ριάντ λίγες μέρες πριν από την εισβολή της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ.

Η Τουρκία, που πολέμησε σκληρά το καθεστώς Ασαντ στη Δαμασκό από το 2011 μέχρι το 2024, ανησυχεί όσο κανείς άλλος για την επόμενη μέρα μιας ενδεχόμενης ανατροπής του καθεστώτος της Τεχεράνης.

Από την ανατροπή του σάχη στις αρχές του 1979 μέχρι και σήμερα το ισλαμικό καθεστώς του Ιράν ήταν μια στρατηγικών διαστάσεων απειλή για τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα μια δεδομένη υπεραξία για την Τουρκία των στρατηγών και στη συνέχεια του πολιτικού Ισλαμ.

Το Ιράν εδώ και σαράντα επτά χρόνια οριοθετεί τη δυνατότητα των ΗΠΑ αλλά και του Ισραήλ να εξαναγκάσουν την Τουρκία να πάψει να είναι η απρόβλεπτη μεταβλητή μιας πολυπαραμετρικής εξίσωσης.