Οι πυρκαγιές στην Παταγονία και η ναζιστική συνωμοσιολογία

Oι δασικές πυρκαγιές που έχουν καταστρέψει περισσότερα από 52.000 εκτάρια στην αργεντίνικη Παταγονία (τα 21.000 στην επαρχία Τσουμπούτ, στα εδάφη των ιθαγενών μαπούτσε) συνεχίζουν να καίνε, εστίες αναζωπυρώνονται και ειδικοί εκτιμούν πως θα χρειαστούν ίσως δύο μήνες για να παύσουν να καταστρέφονται αυτόχθονα δάση, σπάνια βιοποικιλότητα και ευάλωτες κοινότητες. «Η Παταγονία εξακολουθεί να φλέγεται όχι μόνο από τη φωτιά», γράφει η αργεντίνικη Página12, «αλλά από λογικές που κανονικοποιούν τις περικοπές, την έλλειψη πόρων και προσωπικού και την υποκρισία των καθησυχαστικών δηλώσεων».

Οι περικοπές σε θεσμούς όπως η Εθνική Υπηρεσία Διαχείρισης των Πυρκαγιών είναι δραματικές επί κυβέρνησης του Χαβιέρ Μιλέι. Σύμφωνα με το Ιδρυμα Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων (FARN), παρότι το 2024 ήταν η χρονιά με τις περισσότερες εστίες που είχαν καταγραφεί τα τελευταία οκτώ χρόνια, η χρηματοδότηση των υπηρεσιών διαχείρισης πυρκαγιών μειώθηκε κατά 81% σε σχέση με το 2023 και φέτος εκτιμάται ακόμη μία μείωση του 68,9%. Οι δε ειδικές μονάδες ICE των Εθνικών Προστατευόμενων Πάρκων έχουν περίπου 400 δασοπυροσβέστες, ενώ για να προστατευτούν αυτά τα αχανή δάση θα απαιτούνταν τουλάχιστον 700, λένε τα συνδικάτα.

Αυτή η καταστροφή γίνεται σε μια στιγμή που το ελάχιστο κράτος του Μιλέι έχει αφήσει αυτές τις περιοχές στην τύχη τους και ξένοι επενδυτές συρρέουν για να αγοράσουν εδάφη για τα μεγαλόπνοα οικιστικά τους σχέδια. Εγκατάλειψη, ανημπόρια, κοινωνικές εντάσεις, υποψίες για τα αίτια των πυρκαγιών και η συγκυριακή παρουσία πολλών Ισραηλινών τουριστών στην Παταγονία οδήγησαν τις τοπικές αρχές στη συνήθη ενοχοποίηση των ιθαγενών μαπούτσε (που έχασαν σπίτια και υπάρχοντα από τις φωτιές) κι έναν συρφετό ακροδεξιών ομάδων να κατηγορούν συλλήβδην τους Εβραίους για εμπρησμούς, αναβιώνοντας μια παλιά αντισημιτική συνωμοσιολογία που τους θέλει να επιδιώκουν τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους στην Παταγονία.

Εμπνευστές τα παιδιά του Αϊχμαν

Οι απαρχές αυτής της συνωμοσιολογικής θεωρίας ανάγονται στη δεκαετία του 1960. Τον Μάιο εκείνης της χρονιάς, κομάντος της Μοσάντ απήγαγαν στο Μπουένος Αϊρες τον αντισυνταγματάρχη των SS Αντολφ Αϊχμαν για να δικαστεί στο Ισραήλ. Ο Αϊχμαν με το ψευδώνυμο Ρικάρντο Κλέμεντ είχε εγκατασταθεί στην Αργεντινή το 1950 και η οικογένεια διατηρούσε επαφές με άλλους ναζί που βρήκαν καταφύγιο στην Αργεντινή, όπως ο Γιόζεφ Μέγκελε, το πρώην μέλος των Wafen SS Φραντς Φάιφερ ή ο ναζί Ολλανδός δημοσιογράφος Βίλεμ Σάσεν.

Οι μεγαλύτεροι γιοι του Αϊχμαν, Κλάους και Χορστ, ίδρυσαν στα τέλη του 1960 ένα νεοναζιστικό κόμμα, Το Αργεντίνικο Εθνικοσοσιαλιστικό Μέτωπο (FNSA), ένα είδος νεανικής ιδεολογικοποιημένης και πειθαρχημένης συμμορίας φαιοχιτώνων, και συνεργάστηκαν με άλλες αντίστοιχες ντόπιες οργανώσεις, όπως το Εθνικιστικό Κίνημα Τακουάρα. Δεν ζητούσαν απλά την απελευθέρωση του Αϊχμαν, αλλά υποδαύλιζαν το μίσος κατά των Εβραίων και την αντισημιτική προπαγάνδα.

Συμπράττοντας με την ντόπια Ακροδεξιά εκμεταλλεύτηκαν την εθνική ταπείνωση που σήμανε για την Αργεντινή η επιχείρηση των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, για να διαδώσουν, μετά την εκτέλεση του πατέρα τους, τις πρώτες φήμες για την «επικίνδυνη διείσδυση των Εβραίων», όπως χαρακτηριστικά έγραφε το περιοδικό τους Rebelión σε ανώνυμο άρθρο με τίτλο «Αργεντινή: μια ισραηλινή αποικία;». Εκεί μιλούσαν για ένα «σχέδιο» που είχε μια μυστική εβραϊκή κυβέρνηση εγκατεστημένη στη χώρα: στόχος ήταν να τη γονατίσουν οι Εβραίοι επιχειρηματίες με την «πυρετώδη κερδοσκοπία» τους, να προκαλέσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και -απόρροια αυτής- μια επανάσταση που θα έκανε «τους Εβραίους καπιταλιστές, τους μασόνους και τους κομμουνιστές» κυρίαρχους της Αργεντινής ιδρύοντας ένα νέο εβραϊκό κράτος.

Μία δεκαετία αργότερα αυτές οι ιδέες των οργισμένων παιδιών του Αϊχμαν και των περιθωριακών οπαδών τους με κάποιες παραλλαγές βρήκαν σημαντική απήχηση, χάρη στον οικονομολόγο και στέλεχος της Εθνικής Συμμαχίας, Γουόλτερ Μπεβεράτζι. Ακολουθώντας τη λογική και ρητορική των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών για υποτιθέμενο σχέδιο κυριαρχίας του κόσμου από τους Εβραίους, «αποκάλυπτε» κείμενα που «βρήκε» από μυστική συνάντηση Εβραίων συνωμοτών. Υποτίθεται ότι κάποιος ραβίνος Γκόρντον, ψάχνοντας για «νέα εδάφη για το μέλλον των Εβραίων του κόσμου» (σε περίπτωση που το Ισραήλ αποσταθεροποιούνταν από τα αραβικά κράτη), έδινε στους μετέχοντας σαφείς οδηγίες για το πώς θα διαλύσουν τη χώρα: Τα τρία εκατομμύρια Εβραίοι της Αργεντινής θα κατακτούσαν την Παταγονία, θα ζητούσαν απόσχισή της που το κράτος θα απέρριπτε, θα έπαιρναν τα όπλα με τη στήριξη του Ισραήλ και θα νικούσαν ιδρύοντας τη Δημοκρατία της Αντίνια: ενός δεύτερου εβραϊκού κράτους, «υλοποιώντας το όνειρο» του ιδρυτή του σιωνισμού Θίοντορ Χερτζλ.

Αποπροσανατολισμός για την Παλαιστίνη

Για την προπαγάνδα τους ήταν αδιάφορο πως στην Αργεντινή ιστορικά έχουν υπάρξει μόνο 175.000-220.000 Εβραίοι. Οπως αδιάφορο ήταν που ο Χερτζλ στο βιβλίο του «Der Judenstaat» («Το Εβραϊκό Κράτος») δεν αναφερόταν σε δεύτερο εβραϊκό κράτος, αλλά απλά αναρωτιόταν αν αυτή η οντότητα θα ήταν πιο πρόσφορη στην Παλαιστίνη ή την Αργεντινή, επιλέγοντας τελικά την πρώτη.

Οπως και τη δεκαετία του 1970 με τη δικτατορία, αυτή η συνωμοσιολογική θεωρία αναβίωνε σε συγκυρίες κοινωνικής κρίσης, όπως μετά τη στάση του στρατού κατά του Αλφονσίν το 1987, στη διάρκεια της κρίσης του 2001-2003 και «ξανά τώρα όταν η λεηλασία των φυσικών πόρων και των κοινωνικών παροχών έχει ωθήσει τον πληθυσμό στα όριά του», γράφει η Público. Για τους αντισημίτες συνωμοσιολόγους βρισκόμαστε πλέον στην «τρίτη φάση» του σχεδίου, όπου οι Εβραίοι, έχοντας αποκτήσει πολιτική επιρροή και τεράστια οικονομική ισχύ, υποτίθεται ότι καίνε την Παταγονία για να αποκτήσουν φτηνά αυτά τα εδάφη διώχνοντας ιθαγενείς και κοινότητες ώστε να ιδρύσουν ακόμη ένα εβραϊκό κράτος.

Θα φάνταζε αστεία όλη αυτή η ιστορία. Αλλά η χειρότερη συνέπεια της αναβίωσης τέτοιων θεωρών συνωμοσίας είναι ότι στρέφει την προσοχή των πολιτών μακριά από τον πραγματικό στόχο του ισραηλινού επεκτατισμού και εποικισμού: την κατεχόμενη Δυτική Οχθη και την πολύπαθη Γάζα.

Πηγή: efsyn