Αλλαγή συνόρων

Ενα από τα επιχειρήματα όλων όσοι αντιτίθενται σε μια συμβιβαστική λύση στην Ουκρανία που θα έχει σημείο αναφοράς τη γραμμή του μετώπου είναι ότι θα νομιμοποιηθούν οι αλλαγές συνόρων.

Εάν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, η πρώτη αλλαγή συνόρων μετά το 1945 δεν ήταν άλλη από την ενοποίηση των δύο γερμανικών κρατών με τη διαδικασία του κατεπείγοντος έναν χρόνο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου τον Νοέμβριο του 1989.

Λίγους μήνες μετά η ενιαία Γερμανία και πιο συγκεκριμένα ο τότε υπουργός Εξωτερικών Γκένσερ υποχρέωσε τους εταίρους του στην τότε ΕΟΚ, υπό την απειλή ναυαγίου της διάσκεψης κορυφής του Μάαστριχτ, να αποδεχθούν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με την αναγνώριση της μονομερούς απόσχισης της Σλοβενίας και της Κροατίας.

Τότε ΗΠΑ και ΕΟΚ των «12», που διαδραμάτισαν εμπρηστικό ρόλο στη Γιουγκοσλαβία νομιμοποιώντας μια απόφαση των τοπικών Κοινοβουλίων της Σλοβενίας και της Κροατίας που δεν υποβλήθηκε ποτέ προς επικύρωση σε δημοψηφίσματα, εφηύραν μια νέα απαραβίαστη νομιμότητα: το αμετάβλητο των εσωτερικών συνόρων των ομοσπονδιακών κρατών που διαλύονταν. Η αρχή του απαραβίαστου των εσωτερικών συνόρων της Γιουγκοσλαβίας επικυρώθηκε στη Συνθήκη του Ντέιτον στα τέλη του 1995.

Πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι του Ντέιτον, η Δύση άρχισε να σχεδιάζει την επέμβαση στο Κόσοβο που ήταν αυτόνομη περιοχή της Σερβίας.

Σε όλους όσοι προειδοποιούσαν ότι η Δύση δεν μπορεί να τιμωρεί τον σοβινισμό της Μεγάλης Σερβίας και ταυτόχρονα να επιβραβεύει το όραμα της Μεγάλης Αλβανίας, η απάντηση παρέκαμπτε την ουσία με το επιχείρημα ότι τα εσωτερικά σύνορα Κοσόβου-Σερβίας δεν πρόκειται να αλλάξουν.

Η περίπτωση της Βοσνίας, όπου η διεθνής κοινότητα υπερασπίστηκε τα εσωτερικά σύνορα της πρώην Γιουγκοσλαβίας και χώρισε στα δύο τη νέα χώρα χαράσσοντας νέα εσωτερικά σύνορα, αποκαλύπτει ότι πίσω από το απαραβίαστο καθεστώς των συνόρων υπάρχουν οι σκοπιμότητες της στιγμής με τις πολιτικά ορθές απόψεις να λειτουργούν ως σημαίες ευκαιρίας.

Πηγή: efsyn